در تناوب بودن [اجباری] پیشامد هایی چنان خود را به رخ میشکند که تا ابدیت* راهشان را میابند . زجر آور ، محنت بار و فراموش ناشدنی ، و لیست شاهنامه وار دیگری از واژگانی به پیروی از آنها . در مبتدی همه چیز(کس؟) نوید آتی بهتری را میدهــد . چرا ؟ . اما پیشروی آنچنان ادامه میابد که روح و جسم و هر چه با آن و غیر از خودیست گرایش به آن میکند .


اوست نشسته در نظر من به کجا نظر برم ؟

                                                        اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم ؟!


p.s * : ابدیت فنا پذیر هم جالبه ها !!

p.s : من از کجا پند از کجا ؟!!! ...

پینوشت : متن توضیحی بر شعر نبود ، عکس قضیه حاکمه.