وصیت نامه ابولقاسم حالت

سلامی چو بوی خوش آشنایی

داشتم تو نت می چرخیدم که بخشی از وصیت نامه ابولقاسم حالت شاعر و طنز پرداز مجله گل آقا رو دیدم

بعد مرگم نه به خود زحمت بسيار دهيد
نه به من برسر گور و کفن آزار دهيد

نه پي گورکن و قاري و غسال رويد
نه پي سنگ لحد پول به حجار دهيد

به که هر عضو مرا از پس مرگم به کسي
که بدان عضو بود حاجت بسيار دهيد

اين دو چشمان قوی را به فلان چشم چران
که دگر خوب دو چشمش نکند کار دهيد

وين زبان را که خداوند زبان بازي بود
به فلان هوچی رند از پی گفتار دهید

کله ام را که همه عمر پر از گچ بوده است
راست تحويل علي اصغر گچکار دهيد

وين دل سنگ مرا هم که بود سنگ سياه
به فلان سنگتراش ته بازار دهيد

کليه ام را به فلان رند عرق خوار که شد
ازعرق کليه او پاک لت و پار دهيد

ريه ام را به جواني که ز دود و دم بنز
درجواني ريه او شده بيمار دهيد

جگرم را به فلان بی جگر بی غیرت
کمرم را به فلان مردک زن بار دهید

چانه ام را به فلان زن که پي وراجي است
معده ام را به فلان مرد شکمخوار دهيد

گر سر سفره خورد فاطمه بي دندان غم
به که، دندان مرا نيز به آن يار دهيد

تا مگر بند به چيزي شده باشد دستش
لااقل تخ... مرا هم به طلبکار دهید!

..

p.s : وب ما و خود ما به هیچ جا نمیرویم ! (سینا)

استاد مهدی مراد پور و نوشته ای "بی نظیر"

احساسی تو وجودم هست .. میگن که خجالته .. نمیدونم اما همون نمیزاره توضیحی بنویسم برای این نوشته ... فقط این "هر چه از دل بیاد به دل میشینه"

تو از درخت انجیر خونه ننه بیشتر دل داری
حیف من هنوز قد بچگیامم دستم نمی رسه دلتو بچینم
تو اصلا از قصه های نصفه شب عزیزجونم خبر داری انگار
که هی تا من غصه ام می گیره
می گی فردا یکشنبه است
ورزش داری
.
یادش بخیر بچگیا هربار که می رفتم حموم می یومدم
فک می کردم یه آدم دیگه شدم
حالا هر وقت یه آدم دیگه می شم می رم حموم
.
اصلا تو که جیک و جیک می کنی برام
تو هم بمون
تو هم بمون
من که خوابم نمی بره که بخوام خواب ببینم
که تو رفتی
من که نمی خوام خوابم ببره ک ه خواب ببینم که
که
تو رفتی آخه که
.
من هرچی حساب قرض الحسنه افتتاح کردم
هیچی نبردم
تو اما حسابی وا نکرده اومدی دلمو بردی
روی یکی از شاخه های انجیرت نشستی خوردی
بعد
بعد من
فهمیدم
تو اصلا نه از من عکس گرفتی
نه با من عکس گرفتی
نه برای من عکس گرفتی
.
خب دروغ که نمی گم
همه حق دارن
بگن بهم حق بده
منم هرچی حق دارم می دم به بقیه
دیگه خودم حق ندارم
.
خانم درخت انجیر؟
می یای منو ببری اصلا
بهم نخ ببندی هوام کنی؟
....
مهدی

حکایت ماجرای نحوی و کشتیبان

سلامی چو بوی خوش آشنایی

بدان مردم دیده روشنایی

به نام خداوندی که جان آفرید ...

در حال ورق زدن مثنوی شریف بودم بدون هدف بعضی موقع ها آدم همین طور کنار مثنوی هم بشینه حالش خوشتر میشه...

همین طور که داشتم ورق میزدم رسیدم به حکایت ماجرای نحوی و کشتیبان در دفتر اول ...

گفتم که خوبه که اینجا هم بذارم که اگر کسی نخونده بخونه چون واقعا ارزش خوندن داره.

داستان هایی که مولانا در گوشه گوشه های مثنوی نقل میکنه واقعا عمیقا و همون طور که خود مولانا می گه

اى برادر قصه چون پيمانه‏اى است معنى اندر وى مثال دانه‏اى است

امیدوارم هممون همون طور که مولانا در ادامه گفته بتونیم دانه ی معنی رو از داستان زیر بدست بیاریم...

نحوی و کشتی بان

آن یکی نحوی به کشتی در نشست		رو به کشتیبان نهاد آن خودپرست
گفت هیچ از نحو خواندی گفت لا		گفت نیم عمر تو شد در فنا
دل‌شکسته گشت کشتیبان ز تاب		لیک آن دم کرد خامش از جواب
باد کشتی را به گردابی فکند		گفت کشتیبان بدان نحوی بلند
هیچ دانی آشنا کردن بگو		گفت نی ای خوش‌جواب خوب‌رو
گفت کل عمرت ای نحوی فناست		زانک کشتی غرق این گردابهاست
محو می‌باید نه نحو اینجا بدان		گر تو محوی بی‌خطر در آب ران
آب دریا مرده را بر سر نهد		ور بود زنده ز دریا کی رهد
چون بمردی تو ز اوصاف بشر		بحر اسرارت نهد بر فرق سر
ای که خلقان را تو خر می‌خوانده‌ای		این زمان چون خر برین یخ مانده‌ای
گر تو علامه زمانی در جهان		نک فنای این جهان بین وین زمان
مرد نحوی را از آن در دوختیم		تا شما را نحو محو آموختیم
فقه فقه و نحو نحو و صرف صرف		در کم آمد یابی ای یار شگرف
آن سبوی آب دانشهای ماست		وان خلیفه دجله‌ی علم خداست
ما سبوها پر به دجله می‌بریم		گرنه خر دانیم خود را ما خریم
باری اعرابی بدان معذور بود		کو ز دجله غافل و بس دور بود
گر ز دجله با خبر بودی چو ما		او نبردی آن سبو را جا بجا
بلک از دجله چو واقف آمدی		آن سبو را بر سر سنگی زدی

وصیت نامه ی حسین پناهی :

قبر مرا نیم متر کمتر عمیق کنید تا پنجاه سانت به خدا نزدیکتر باشم.

بعد از مرگم، انگشتهای مرا به رایگان در اختیار اداره انگشتنگاری قرار دهید.

به پزشک قانونی بگویید روح مرا کالبدشکافی کند، من به آن مشکوکم!

ورثه حق دارند با طلبکاران من کتک کاری کنند.

عبور هرگونه کابل برق، تلفن، لوله آب یا گاز از داخل گور اینجانب کیدا ممنوع است.

بر قبر من پنجره بگذارید تا هنگام دلتنگی، گورستان را تماشا کنم.

کارت شناسایی مرا لای کفنم بگذارید، شاید آنجا هم نیاز باشد!

مواظب باشید به تابوت من آگهی تبلیغاتی نچسبانند.

روی تابوت و کفن من بنویسید: این عاقبت کسی است که زگهواره تا گور دانش بجست.

دوست ندارم مردم قبرم را لگدمال کنند. در چمنزار خاکم کنید!

کسانی که زیر تابوت مرا میگیرند، باید هم قد باشند.

شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبکاران ندهید.

گواهینامه رانندگیم را به یک آدم مستحق بدهید، ثواب دارد.

در مجلس ختم من گاز اشکآور پخش کنید تا همه به گریه بیفتند.

از اینکه نمیتوانم در مجلس ختم خودم حضوریابم قبلا پوزش می طلبم.

...

درود !

...

نمیدونم چرا اما یادم رفته بود به هرحال بقیه ی اشعار رو بزارم ، خب عیبی نداره الان این کارو میکنم !

احوالم دقیقا مطابق این شعر هاست به خاطر همینم باز به طرفش رفتم

شبی که من و نازی با هم مردیم

نازی : پنجره راببند و بیا تابا هم بمیریم عزیزم
من : نازی بیا
نازی :‌ می خوای بگی تو عمق شب یه سگ سیاه هست
که فکر می کنه و راز رنگ گل ها رو می دونه ؟
من: نه می خوام برات قسم بخورم که او پرندگان سفید سروده ی یه آدمند
نگاه کن
نازی : یه سایه نشسته تو ساحل
من : منتظر ابلاغه تا آدما را به یه سرود دستجمعی دعوت کنه
نازی : غول انتزاع است. آره ؟
من : نه دیگه ! پیامبر سنگی آوازه ! نیگاش کن
نازی : زنش می گفت ذله شدیم از دست درختا
راه می رن و شاخ و برگشونو می خوان
من : خب حق دارند البته اون هم به اونا حق داره
نازی : خوب بخره مگه تابوت قیمتش چنده ؟
من : بوشو چیکار کنه پیرمرد ؟
باید که بوی تازه چوب بده یا نه ؟
نازی : دیوونه ست؟.
من : شده ‚ می گن تو جشن تولدش دیوونه شده
نازی : نازی !! چه حوصله ای دارند مردم
من : کپرش سوخت و مهماناش پاپتی پا به فرار گذاشتند
نازی : خوشا به حالش که ستاره ها را داره
من : رفته دادگاه و شکایت کرده که همه ستاره را دزدیدند
نازی : اینو تو یکی از مجلات خوندی عاشقه؟
من : عاشق یه پیرزنه که عقیده داره دو دوتا پنش تا می شه
نازی : واه
من سه تاشو شنیدم ! فامیلشه ؟
من : نه
یه سنگه که لم داده و ظاهرا گریه می کنه
نازی : ایشاالله پا به پای هم پیر بشین خوردو خوراک چیکار می کنن
من : سرما می خورن
مادرش کتابا را می ریزه تو یه پاتیل بزرگ و شام راه می اندازه
نازی : مادرش سایه یه درخته ؟
من : نه یه آدمه که همیشه می گه : تو هم برو ... تو هم برو
من : شنیدی ؟
نازی : آره صدای باده !‌داره ما را ادادمه می ده پنجره رو ببند
و از سگ هایی برام بگو که سیاهند
و در عمق شب ها فکر میکنند و راز رنگ گل ها را می دانند
من : آه نرگس طلاییم بغلم کن که آسمون دیوونه است
آه نرگس طلاییم بغلم کن که زمین هم ...
و این چنین شد که
پنجره را بستیم و در آن شب تابستانی من و نازی با هم مردیم
و باد حتی آه نرگس طلایی ما را

با خود به هیچ کجا نبرد

....

سرودی برای مادران

پشت دیوار لحظه ها همیشه کسی می نالد
چه کسی او؟
زنی است در دوردست های دور
زنی شبیه مادرم
زنی با لباس سیاه
که بر رویشان
شکوفه های سفید کوچک نشسته است
رفتم و وارت دیدم چل ورات
چل وار کهنت وبردس بهارت
پشت دیوار لحظه ها همیشه کسی می نالد
و این بار زنی بهیاد سالهای دور
سالهی گمم
سالهایی که در کدورت گذشت
پیر و فراموش گشته اند
می نالد کودکی اش را
دیروز را
دیروز در غبار را
او کوچک بود و شاد
با پیراهنی به رنگ گلهای وحشی
سبز و سرخ
و همراه او مادرش
زنی با لباس های سیاه که بر رویشان شکوفه های سفید کوچک نشسته
بود
زیر همین بلوط پیر
باد زورش به پر عقاب نمی رسید
یاد می آورد افسانه های مادرش را
مادر
این همه درخت از کجا آمده اند ؟
هر درخت این کوهسار
حکایتی است دخترم
پس راست می گفت مادرم
زنان تاوه در جنگل می میرند
در لحظه های کوه
و سالهای بعد
دختران تاوه با لباس های سیاه که بر رویشان شکوفه های سفید نشسته
است آنها را در آوازهاشان می خوانند
هر دختری مادرش را
رفتم و وارت دیدم چل وارت
چل وار کهنت وبردس نهارت
خرابی اجاق ها را دیدم در خرابی خانه ها
و دیدم سنگ های دست چین تو را
در خرابی کهنه تری
پشت دیوار لحظه ها همیشه کسی می نالد
و این بار دختری به یاد مادرش

.....

منظومه ها

پس این ها همه اسمش زندگی است
دلتنگی ها دل خموشی ها ثانیه ها دقیقه ها
حتی اگر تعدادشان به دو برابر آن رقمی که برایت نوشته ام برسد
ما زنده ایم چون بیداریم
ما زنده ایم چون می خوابیم
و رستگار و سعادتمندیم
زیرا هنوز بر گستره ویرانه های وجودمان پانشینی
برای گنجشک عشق باقی گذاشته ایم
خوشبختیم زیرا هنوز صبح هامان آذین ملکوتی بانگ خروس هاست
سرو ها مبلغین بی منت سر سبزی اند
و شقایق ها پیام آوران آیه های سرخ عطر و آتش
برگچه های پیاز ترانه های طراوتند
و فکر من
واقعا فکر کن که چه هولناک می شد اگر از میان آواها
بانگ خروس رابر می داشتند
و همین طور ریگ ها
و ماه
و منظومه ها
ما نیز باید دوست بداریم ... آری باید
زیرا دوست داشتن خال با روح ماست

....

ساده دل

دل ساده
برگرد و در ازای یک حبه کشک سیاه شور
گنجشک ها را
از دور و بر شلتوک ها کیش کن
که قند شهر
دروغی بیش نبوده است

...

بارون

همه اینو می دونن
که بارون
همه چیز و کسمه
آدمی و بختشه
حالا دیگه وقتشه
که جوجه ها را بشمارم
چی دارم چی ندارم
بقاله برادرم
می رسونه به سرم
آخر پاییزه
حسابا لبریزه
یک و دو !‌ هوشم پرید
یه سیاه و یه سفید
جا جا جا
شکر خدا
شب و روزم بسمه

....

چراغ

بیراهه رفته بودم
آن شب
دستم را گرفته بود و می کشید
زین بعد همه عمرم را
بیراهه خواهم رفت

تاسه

در گهواره از گریه تاسه می رود
کودک کر و لالی که منم
هراسان از حقایقی که چون باریکه ای از نور
از سطح پهن پیشانیم می گذرد
خواهران و برادران
نعمت اندوه و رنج را شکر گذار باشید
همیشه فاصله تان را با خوشبختی حفظ کنید
پنج یا شش ماه
خوشبختی جز رضایت نیست
به آشیانه با دست پر بر می گردد پرستوی مادر
گمشده در قندیل های ایوان خانه ای که سالهاست
از یاد رفته است
خوشا به حالتان که می توانید گریه کنید بخندید
همین است
برای زندگی بیهوده دنبال معنای دیگری نگردید
برای حفظ رضایت
نعمت انتظار و تلاش را شکرگزار باشید
پرستوهای مادر قادر به شمارش بچه هاشان نیستند

بار دیگر به اخر رسیدم .. و باز همان همان و دیگر هیچ ..